Kimsesizlerin kimsesiziyim kimsesizim
yalnızların yalnızıyım yalnızım
dertlilerin dertlisiyim dertliyim
aşıkların aşkıyım aşıkım
Zeki Müren
Zeki Müren ile baÅŸladım, satırlarımı yine kendisi ile bitireceÄŸim. Bu sabah yeni bir güne baÅŸlamak üzere, yazdıklarım, yazmadıklarım ve daha pek çok duygu, düşünce seli ile kalktım yatağımdan. Yüzümün kızardığını, bu yaşımıza raÄŸmen halen daha pek çok ÅŸeyi bilmediÄŸime, öğrenecek ne kadar çok ÅŸey olduÄŸuna olan açlığım ile… Atıp tuttuÄŸumu, ÅŸu şöyledir, bu böyledir der iken iÅŸte aÅŸk, yap bakalım bir tarif… Oysa samimiydim, inanmadığım hiç birÅŸeyi söylemiÅŸ ya da yazmışta deÄŸildim. Oysa ÅŸimdilerde ne okuduÄŸumu anlıyorum, ne de ne yaptığımı anlayabiliyorum. Blmiyorum, hiç bir ÅŸey bilmiyorum. Bir ÅŸey öğrendim bu arada; Bir gün 25 saatmiÅŸ. Sen sen deÄŸilmiÅŸsin, bir saniyecik olsun içindekiler susmuyormuÅŸ. Bu nasıl olabilir ? Nedir bu Allah aÅŸkına ? Nedir ? Yazmayacağım diyorsun, yazıyorsun, konuÅŸmam diyorsun, demediÄŸin laf yok, yapmam diyorsun, etmediÄŸin halt ?.. Tuhaf tuhaf iÅŸler. Sonra yalvarıyorsun, içinle konuÅŸuyor ve yalvarıyorsun, bir an olsun çık içimden diye, ne olursun bir an rahat bırak beni. Bir salise adını hatırlamasam olmaz mı ? Evet birgün 25 saatmiÅŸ. Rahattım oysa, kendi küçük evrenimde, yuvarlanıp gidiyordum. Büyük konuÅŸmuÅŸum, kabul ediyorum, itiraf ediyorum ve biliyorum ki efkarım sadece gecelere idi. Kızgınlığım, isyanım ve yalnızlığım vardı bir aralar. Hep beraber oturur, iki ÅŸarkı bir türkü patlatır, arasırada kadeh kaldırırdık. Yine kızgınım, yine isyanım var ama yalnızlığım nerede ? Peki ya ben…
Ben bitmiÅŸim,
Sonra boÅŸuna mı kaçtım ben herÅŸeyden, herkesten. Mahalleden, kalabalıklardan, insanlardan, cemiyetten, toplantılarından, nikahlarından düğünlerinden… HerÅŸeyden ve herkesten kaçmak için ömrümü vermedim mi ben ? Heyy sen ! Sen, sen ve de sen, dostlarım ÅŸahit deÄŸil mi siniz bana, biliyorsunuz, deÄŸil mi ? itiraf ediyorum; Arada bir hayale kapıldığım da olmadı deÄŸil. Sonra o hayallerimi kendi ellerimle yıkmadım mı ben, yapmadım mı ? Kendi gemime kendi ellerimle delikler açmadım mı ? Ä°tiraf ediyorum; Geçen zaman içinde her ne yapmış olursam olayım, öldüremedim, yok edemedim, insanlığımı, aÅŸka ve sevdaya olan hayranlığımı, bitiremedim. Sanki aÅŸka ve sevdaya evlatlık verilmiÅŸ gibiydim. Annem de babam da onlar oldular. Ya ÅŸimdi ? Åžimdi hiçbir ÅŸey bilmiyorum, bildiÄŸim tek ÅŸey, bozuktu geceyle aram, bozuldu gündüzlede. Bir kaç düşman daha edindim anlayacağın. Sonra bir aralar sandım ki kendi içimde bir yolculuÄŸa çıktım. Düne kadar da buna inanırdım, hem herkes için, böyledir sanıyordum, böyle birÅŸey olmalıydı. Hakikaten birÅŸeyin olduÄŸu, döndüğü aÅŸikardı ama ne ? Belki gerçekten birÅŸeyler oluyor ama taktığım at gözlükleri bunu kiÅŸisel geliÅŸim gibi saçma sapan bir isimle adlandırıyordu. Bu kadar basit ve ucuz bir görüş olabilir mi ? Onun için adını sen koy dedim iÅŸte… Çok konuÅŸtum yine, hepsi bu…
Bu güzel parçayı içindeki sözler gibi bir ruh taşıyan ennn dosta gönderiyorum.
Sevgi dolu bir dünyam var dört yanımda tüm insanlar
dünya malı neye yarar dostluklarla yaşıyorum
ÅŸiirlerde romanlarda
gelmiş geçmiş zamanlarda
tamburlarda kemanlarda şarkılarla yaşıyorum
sevgilerden nakışlarla mutlu mutsuz bakışlarla
kalpten kalbe akışlarla alkışlarla yaşıyorum
Ben de sevdim bir zamanlar içimde bin hatıra var
herkes hayatını yaşar anılarla yaşıyorum
ne köşklerde ne sarayda
ne dünyada ne de ayda
benim yerim çok uzakta dualarla yaşıyorum
şarkılara duygu seren çilelere göğüs geren
dertli gönüllere giren işte benim zeki müren
Kimsesizlerin kimsesiziyim kimsesizim
yalnızların yalnızıyım yalnızım
dertlilerin dertlisiyim dertliyim
aşıkların aşkıyım aşıkım
ismim mesut göbek adım bahtiyar
yıllarca hep böyle bildiniz siz
mesut bahtiyardan ÅŸarkılar dinlediniz”
Zeki Müren
