İhtiyarlar meclisi toplandı…
Size tuhaf gelen bu havalar aslında mevsim normalidir. Günlük güneşlik bir günün ardından, ikindi vakti yada akşam üzeri büyük bir gürültüyle gök yarılır. Sözüm ona kırk gün sürer. Bir hafta yağsın, bir aydır yağıyor dersiniz, dediler.
Erimeyiz heralde…

Sonra Dedem Korkut geldi, söz söyledi boy boyladı ve dedi ki; Evlat atanı unutma, unutturma, dedi. Bastonunu yere vurdu, gözümüzün önünde bir abide belirdi, oku dedi…

Bilge KAĞAN
Ben, Tanrı gibi gökte doğmuş Türk Bilge Kağan, bu çağda, tahtıma oturdum. Sözlerimi sonuna kadar dinle, iyi işit! Bütün küçük kardeşlerim, yeğenlerim, oğullarım! Bütün soyum, milletim! Sağdaki Şadapıt Beğler, soldaki Tarkanlar, buyruk beğleri! Otuz Tatar, Dokuz Oğuz Beyleri! Millet! Sözlerimi iyice işitin, sağlamca dinleyin!
Doğuda gündoğusuna, batıda günbatısına, kuzeyde gece ortasına kadar olan yerler içinde yaşayan milletler hep bana bağlıdır. Bunca milleti, bunca ülkeyi düzene soktum. Oralarda artık kötülük yoktur, kargaşalık yoktur. Türk kağanı Ötüken ormanında oturursa, ilde sıkıntı, bunalım olmayacaktır.
Doğuda Şantung Ovasına kadar ordu şevkettim, denize ulaşmamıza az kaldı. Güneyde Tokuz Ersin’e kadar ordu sevkettim, Tibet’e erişmemize az kaldı. Batıda İnci ırmağını aşarak Demirkapı’ya kadar gittim. Kuzeyde Yir Bayırku’ların toprağına ordu sevkettim. Bunca yerlere Türk adını, Türk şanını alıştırdım.
Ötüken ormanında yabancılar yok. Ötüken’den daha iyi yer de yok. İl tutulacak yer Ötüken Ormanıdır. Bu yerde oturup Çin milleti ile aramı düzelttim.
Altın, gümüş, pirinç, ipek, bunca şeyleri ölçüsüz veren Çin milletinin sözü tatlı, kumaşı yumuşak, yani armağanı çekicidir. Çinliler bu tatlı dil ve çekici armağanlarla uzaktaki milletleri kandırarak kendilerine çekerler. Yakına çekip kondurduktan sonra da fitne bilgisini yayarlar. Uzaktaki kavimler Çinlilerin ne fesatçı olduklarını ancak o zaman anlar.
Ey Türk Milleti! Tatlı sözlere, yumuşak armağanlara kandınız ve birçoklarınız öldü. Yine yanılırsan ve güneydeki Çogay Ormanına, Tögültün Ovasına gidip yerleşirsen, ey Türk milleti, öleceksin!
Oralara gittiğiniz zaman Çin’den gelen kötü kişiler aranıza sokulur ve sizi şöyle kandırırlar: “Onlar uzaktakilere kötü, yakındakilere iyi armağanlar verirler”.
Nice bilgisiz kişiler bu sözlere kanıp oralara gitti ve öldüler.
O yerlere varırsan ey Türk milleti, öleceksin! Ötüken’de kalıp, oralara kervan ve kafile gönderirsen, sıkıntın olmaz. Ötüken Ormanında oturursan, ebedî il tutarak oturacaksın. Tok olacaksın!
Ey Türk Milleti! Sen, aç olunca tokluk nedir bilmezsin, fakat tok olunca da açlık nedir düşünmezsin! Böyle olduğun için, seni yüceltmiş olan kağanının sözünü tutmadın. Onun sözünü almadan yerden yere vardın. O yerlerde tükendin. Geri kalanlarınla, daha da zayıflayarak öle yite yürüyordun…
Tanrı yarlıkladığı için, kendi kut’um (meziyetlerim, talihim) var olduğu için, ben, kağan olarak Taht’a oturdum. Tahtıma oturunca, aç, yoksul, dağınık milleti topladım. Yoksul milleti zengin kıldım. Az milleti çok kıldım.
Sözümde yalan, yanlış var mı? Türk Beğler! Millet! İşitin!
Türk Milletinin derlenip il tuttuğunu, yanıldığı zaman öldüğünü, buraya vurdum. Ne sözüm var ise, bu ebedî taşa vurdum. Onları görerek, okuyarak bilin! Türk Milleti! Beğleri!
Tahtına bağlı, kağanına itaat eden beğler olarak mı yanılacaksınız!
Ben bu bengi (ebedî) taşı yontturdum, diktirdim. Güzel bir bark (türbe) yaptırdım. İçine dışına güzel nakış vurdurdum. Gönlümdeki sözleri yazdırdım. Çölde, otlakta, çorak yerde olanlar da bu bengi taşı görsün. Yabancılar dahi görüp bilsin, öğrensin!
Üstte mavi gök, altta yağız yer kılındıkta, ikisi arasında kişi oğlu yaratılmış. Kişi oğullarını yönetmek için atalarım Bumin Kağan, İstemi Kağan Taht’a oturmuş. Taht’a oturunca, Türk milletinin iline, töresine sahip olmuş, düzene sokmuş. O zamanlar dört taraf hep düşman imiş. Dört tarafa ordu sevkederek bunca milleti kendine bağlamış. Başlıya baş eğdirmiş, dizliye diz çöktürmüş.
Kağan atalarım bilge imiş, alp imiş. Buyrukçuları da (vezirleri de) bilge imiş, alp imiş. Beyleri de, milleti de doğru imiş. Onun için ili korumuşlar, ili koruyup töreyi düzenlemişler. Günü gelince ecelleriyle ölmüşler. Dört taraftan bunca millet yuğcu (yasçı), sığıtçı (ağlayıcı) olarak gelmiş. Yas tutmuşlar, ağlamışlar, öyle ünlü kağanlarmış.
Onlardan sonra küçük kardeşler kağan olmuş. Oğulları kağan olmuş. Fakat daha sonra, küçük kardeş büyük kardeş gibi yaratılmadığı için, oğlu babası gibi yaratılmadığı için, bilgisiz kağanlar Taht’a oturmuş. Kötü kağanlar gelmiş. Bunların buyruk beğleri de bilgisiz imiş. Beğleri doğrusuz olunca,millet de doğrusuz olmuş.
Bu durumdan Çin milleti yararlanmış. Açıkgöz, hileci Çin milleti, kardeşi kardeşe, milleti birbirine düşürmüş. Bu tuzağa düşen Türk milleti, il tuttuğu toprağı elden çıkarmış, başına geçirdiği kağanını yitirmiş. Soylu erkek oğulları Çin milletine köle, genç kızları cariye olmuş. Bazı Türk beğleri Türk adını bırakıp Çince adları almaya başlamışlar. Çin kağanına boyun eğmişler. Tam elli yıl, işlerini güçlerini Çin kağanına vermişler, ona hizmet etmişler…
Başsız kalan Türk milleti ise şöyle yakınıyormuş:
İlli millet idim, ilim hani? Kime il kazanıyorum? Kağanlı millet idim, kağanım hani? Hangi kağana işimi gücümü vereceğim?
Böyle deyip Çin kağanına düşman olmuş. Ama, töre, düzen kuramayınca, yine teslim olmuş. Çin kağanı da, kendisine bunca iş gören, güç veren Türk Milletini, yok edeyim, soyunu kurutayım, diye çalışıyormuş. Türk Milleti yok olmaya gidiyormuş.
İşte o zaman, üstte Türk Tanrısı, Türk’ün kutlu yer ve su melekleri, Türk Milleti yok olmasın diye, millet olsun diye, babam İlteriş Kağan’ı, annem İlbilge hatunu, göğün tepesinden tutup yukarı kaldırmışlar. Babam Kağan, onyedi erle dışarı çıkmış. Bunu duyan şehirdeki Türkler de “Dışarı çıkıyor” diye haber alınca, dağa çıkmışlar. Dağdakiler de yanına gelmiş, toplanıp yetmiş er olmuşlar. Tanrı güç verdiği için babam kağanın erleri kurt gibi imiş; onlar için düşman koyun gibi imiş. Babam doğuya, batıya çeri sürüp er toplamış. Çoğalmışlar ve yediyüz er olmuşlar.

Yediyüz er olup, ilsizleşmiş, kağansızlaşmış milleti; cariye olmuş, kul olmuş milleti, töresini ziyan etmiş milleti, atalarımın töresince yeniden düzenlemiş, harekete geçirmiş, yetiştirmiş…
Babam kağan yedi yıl sefer etmiş, yirmi savaş yapmış. Tanrı yarlıkladığı için başlıya baş eğdirmiş, dizliye diz çöktürmüş. Onca ili, töreyi kazandıktan sonra da uçmağa varmış (ölmüş).
Babam kağan uçmağa vardığında, özüm sekiz yaşında kaldım. O töre üzerine amucam kağan Taht’a oturdu. Amucam kağan Taht’a oturunca Türk milletini daha da güçlendirdi. Amucam kağan Taht’a oturdukta özüm tigin olduğum için, işimi gücümü ona verdim. Ona yardım ettim. Tanrı yarlıkladıgı için ondört yaşımda Tarduş milleti üzerine Şad (bir unvan) oldum.
Amucam Kapgan Kağan’la birlikte yirmibeş sefer yaptık ve onüç kez savaştık. Yanılıp bize karşı gelen Türk kavimleriyle de savaştık ve onları da düzene soktuk…
Artık, küçük kardeş büyük kardeşi, oğullar babalarını bilir oldu. Kul kullu, cariye cariyeli oldu.
Türk Beğleri, millet, işitin!
Üstte gök basamasa, altta yer delinmese, Türk milleti, senin ilini, senin töreni kim bozabilirdi?
Ey Türk milleti! Titre ve kendine dön!
İtaat ettiğin zaman seni yükseltmiş, yüceltmiş olan bilge ve alp kağanına, hür ve bağımsız yurdunda, yanılıp isyan ederek kötü iş yaptın! Silâhlı insanlar nereden geldiler de seni dağıtıp götürdüler? Süngülü insanlar nereden geldiler de seni sürüp götürdüler?
Ey kutlu Ötüken Ormanının milleti! Gittiniz! Doğuya varanınız vardı. Batıya varanınız vardı. Vardığın yerde hayrın o oldu ki kanın su gibi aktı; kemiklerin dağ gibi yığılıp yattı… Bilmediğin için, yanılıp kötülük ettiğin için, amucam kağan uçmağa vardı (öldü).
Fakat, Türk milletinin adı, sanı yok olmasın diye babam kağanı, anam hatunu yücelten Tanrı, il veren Tanrı, yine Türk milletinin adı, sanı yok olmasın diye, bu defa özümü kağan yaptı.
Ben, hali vakti yerinde bir millete kağan olmadım.
İçerden yiyeceksiz, dışarıdan giyeceksiz, güçsüz kalmış, yoksul bir millete kağan oldum. Küçük kardeşim Kül Tigin ile sözleştik. Babamızın kazandığı millet adı, millet sanı yok olmasın diye, Türk milleti için, gece uyumadım, gündüz oturmadım. Küçük kardeşim Kül Tigin ile, iki Şad ile, ölesiye, bitesiye çalıştım. Toplanan milleti ateşe, suya düşürmedim.
Özüm kağan oturduğumda, yerden yere varmış millet, öle bite, yayan, çıplak, yine geldi. Milleti yüceltmek için oniki savaş yaptım. Sonra, Tanrı yarlıkladığı, talihim var olduğu için, ölecek milleti dirilttim. Aç milleti tok, uz milleti çok kıldım. Giyimsiz milleti giyimli, yoksul milleti bay kıldım. Dört yandaki milletler hep bana tabi oldular. Milleti düşmansız kıldım.
Bunca töreyi kazandıktan sonra küçük kardeşim Kül Tigin’in özü de öylece uçmağa vardı…
Babam kağan uçmağa vardıkta küçük kardeşim Kül Tigin yedi yasında idi. Tanrıça Umay kadar iyi ve güzel olan anam hatunun devletine, onun kutluluğuna, küçük kardeşim Kül Tigin adını aldı. Onaltı yaşında iken amucam kağana ilini, töresini şöyle kazandırdı.
Altı Çub ve Soğdak’lara karşı sefer ettik. Onları bozguna uğrattık. Çinli Ong Tutuk ellibin askerle geldi, savaştık. Kül Tigin yayalarla fırlayıp saldırdı. Ong Tutuk’un silahlı elini tuttu, silahlı olarak getirip kağana öylece teslim etti. O orduyu orada yok ettik.

Yirmibir yaşında iken Çin Generali Çaça Sengün’le savaştık. Seksenbin askerle gelmişti. Kül Tigin önce Tadıkın Çor’un boz atına binip saldırdı. O at orada öldü. ikinci olarak Işbara Yamtar’ın boz atına binip saldırdı. O at da orada öldü. Üçüncü olarak Yigen Silig Beğ’in doru atına binip saldırdı. Doru at da orada öldü. Düşman, Kül Tigin’in zırhına, silahına, kaftanına yüzden fazla ok vurdu, ama yüzüne, başına birini bile değdiremedi. Düşman ordusunu orada yok ettik.
Türk Milleti! Kül Tigin’in nasıl hücum ettiğini, nasıl savaştığını hep bilirsiniz.
Kül Tigin yirmi altı yaşında iken Yer Bayırku’lara Kırgız’lara, daha nice milletlere karşı savaştı, büyük zaferler kazandı (Burada tek tek bindiği atları, kimlerle nasıl savaştığını anlatıyor)…
Dokuz Oğuz milleti kendi milletimdendi. Gök, yer bulandığı için, ödüne kıskançlık değdiği için, düşman oldu. Bir yılda beş yol savaştık. Kül Tigin, Azman adlı atına binip saldırdı. Tek başına yedi eri mızrakladı.
Beş savaştan sonra Amga kalesinde kışlayıp ilkbaharda yine ordu çıkardık. Kül Tigin’i baş yaparak orada bıraktık. Savunma tedbiri aldık. Düşman merkezi bastı. Kül Tigin ‘Öksüz’ adındaki atına binip saldırdı, tek başına dokuz eri mızrakladı, merkezi korudu, vermedi.
Annem hatun, bütün analarım, ablalarım, gelinlerim, prenseslerim, buncanızdan diri kalanları! Kül Tigin olmasa idi, hep ölecektiniz!
Küçük kardeşim Kül Tigin, uçmağa vardı. Ben yaslandım. Kederimden görür gözüm görmez gibi, bilir aklım bilmez gibi oldu. özüm düşündüm: Zamanı Tanrı yapar, Tanrı yaşar. Kişi oğlu hep ölümlü doğmuştur.. Gözden yaş gelse hep içeri akıtarak, gönülden ağlamak gelse geri çevirerek, düşünceye daldım, sıkıldım. Çok katı sıkıldım, iki Şad’ın, alay küçük kardeşlerimin, alay milletimin, ağlamaktan gözü kaşı fena olacak diye düşündüm de, sıkıldım.
Yuğcu (yasçı) ve ağlayıcı olarak, Kıtay, Tatabı milletlerinin başı Udar Sengün geldi. Çin konağından İsiyi Liten geldi. Gereksiz olduğu halde onbinlik hazine, altın, gümüş… fazla fazla getirdi. Tibet kağanından vezir geldi. Suğd, İranlı, Buhara ülkesinden Erik general, Oğul Tarkan geldi. Türgiş kağanından damgacı (mühürdar) geldi. Kırgız kağanından Tarduş İnançu geldi. Bark (türbe) yapıcı, nakışçı, taşa yazı yazıcı olarak Çin kağanının yeğeni Çang Sengün (Çang general) geldi.
Kül Tigin koyun yılında, onyedinci günde uçtu. Dokuzuncu ayın yirmiyedisinde yuğ yaptırdık. Barkını, nakışlarını, yazılı taşını, maymun yılında, yedinci ayın yirmiyedisinde, ona saygılar sunup kutluladık.
Ey Türk milleti! Bu ülkeyi küçük kardeşim Kül Tigin ile öle yite kazandım. Kazanıp, alay milleti ateş, su kılmadım.

Ey Ötüken Ormanının milleti! Kötü kişi gelip birliğini bozmasın, silahlı gelip seni dağıtmasın diye, sana burasını il tuttum. Töreyi kazandırdım.
Türk milleti, beyleri! Sözümü işitin. Türk milletini toplayıp, il tutacağını bu taşa yazdım. Yanılırsa öleceğini yine bu taşa yazdım. Her ne sözüm varsa ebedî taşa yazdım. Ona bakarak bilin şimdiki Türk Beğleri!
Türklerim, alay beğlerim, alay milletim! Kazanıp il tuttuğum bu yerden, kağanından, beğlerinden, suyundan, toprağından ayrılmazsan, iyilik göreceksin. Evinde oturacak, dertsiz olacaksın. Sözlerimde yanlış var mı?
Okuduk…
İhtiyarlar Meclisinde ki bir eski toprak söz aldı; Der ki her üçbeş asırda bir Türk Milleti genlerini yeniler. Bu öyle bir şeydir ki, değerlerini kutsalını yitiren millet bu ara dönemlerin ardından, yenilenen genleriyle vatansever bilge yeni bir nesil gelir, dedi. Sordum, adlarını, töresini kaybeden bir millet nasıl oluyorda bunca asırdır hala varlığını koruyabiliyor ? …
Dedi ki, onuda sen bul !
Türkçesi birey olduğunu, toplum içinde yaşadığını, düşünmek gerektiğini, tebaa olmadığını, üç maymundan farklı olduğunu hep bilmek mecburiyetindesin.
Hepsi bu…

Nerden Bileceksiniz (Yusuf Hayaloğlu)
Üstüm başım toz içinde
Önüm arkam pus içinde
Sakallarım pas içinde
Siz benim nasıl yandığımı
Nerden bileceksiniz

Bir fidandım derildim
Fırtınaydım duruldum
Yoruldum çok yoruldum
Siz benim neler cektiğimi
Nerden bileceksiniz

Taş duvarlar yıkıp geldim
Demirleri söküp geldim
Hayatımı yıkıp geldim
Siz benim neden kaçtığımı
Nerden bileceksiniz

Gökte yıldız kayar şimdi
Annem beni anar simdi
Sevdiğim var kanar şimdi
Siz benim niye içtiğimi
Nerden bileceksiniz

Bir pınardım kan oldum
Yol kenarı han oldum
Yanıldım ah ziyan oldum
Siz benim neden sustuğumu
Nerden bileceksiniz

Ben ardımda yas bıraktım
Ağlayan bir eş bıraktım
Sol yanımı boş bıraktım
Siz benim kime küstüğümü
Nerden bileceksiniz

Gönül defterin bir kalem ise yazarı çok olur. Eşek isen sırtına semer vuran çok olur. Damladır deyip geçme, damlaya damlaya göl olur. Bu üçüne dikkat et günlük.

Evet bu akşam namlunun ağzına sürmek yok dostum. Sahneye cinnetin meleklerini süreceğiz. Merakla beklediğini biliyorum. Az sonra perdenin kalkacağını da sen biliyorsun. Oyun başlasın…

Senin için yazmayacağım bu akşam. Şu şöyledir bu da böyledir demeyeceğim. Ben karalarken çalakalem, sen harflerin ve kelimelerin arasında neyin nasıl olması gerektiğini düşüneceksin. Şimdi senin kurguladığın oyun başlıyor. Yalnız elinde sahneye sürebileceğin bir kaç oyuncu var, cinnetin melekleri…  Yardımcı olayım; Farzet renkleri, rakıya dökülürken su, aldığı renk olsun. Farzet şekilleri, ne insanlar gibi ne de melekler gibi olsun, suyun rakıya karışması gibi izafi olsun. Farzet sahnede dansları, yeryüzünde hiç bir kültüre ait olmasın ve varsay ki cinnetin melekleri senin yazdığına kurban olsun. Sen yaz, onlar oynasın. Sahne kapanırken, yeryüzünde işitilmemiş bir musiki ile, izleyenler yorulsun, sen dinlen… Çok şey mi istiyorum senin için ? Biliyorum, yoruldun. Oyun bitsin, sahne kapansın ve dinlen. Hadi, hepsi bu…

Yağmur Herkese Yağar

Güneş Isıtır Herkesi

Mevsimler Herkes İçindir

Yalnız Çığ Altında Kalan

Sele Kapılan Her Zaman Birkaç Kişi

Herkes İçindir Aşk Da Ayrılık Da

Yalnızca Birkaç Kişi Ölür Acıdan

Eskiden Ölümle Tartılırdı Ayrılık

Kiminin Hayatı Yalnızca Unutkanlıktan

Her Şey, Herkes İçin Değildir Oysa

Kimi Hiçbirşey Ögrenmez Karanlıktan

Yalnızlığı Kullanmayı Bilmez Kimi

Kimi Ayrılamaz Karanlıktan

Yağmur Herkese Yağar

Ama Çok Az İnsan Tutar Yağmurun Ellerini

Onca Şarkı Onca Film Onca Roman

Ama Sevmeye Yetmez Herkesin Kalbi

Çığ Altında Kalan Sele Kapılan

Aşktan Ve Acıdan Ölen

Birkaç Kişi Dünyayı Başka Bir Yer Yapmaya Yeter

Aslında Onların Hikayesidir Anlatılan

Diğerleri Dinler, Seyreder, Geçer Gider

Geçer Gider Herkes

Hikayelerdir Geriye Kalan.

Murathan Mungan

Gün bitiyor, dönence… Simsiyah bir gecenin koynundayım, yapayalnız… Bir günü daha tamamına erdirdik, sağ kalırsak kaldığımız yerden devam ederiz.
Tezgah güzel kurulmuştu, tezgaha geldik, ava gittik, av olduk. Aslanlar ormanında bizi yiyecek çakal var mı ? Yok… O zaman !.. O zaman kendi kendine av olursun. Gönüllü. Kafam karışık, gönlüm bulaşıktı bir aralar, atlattım ama… İnsan dipten aşağı düşerken, dipten aşağı düşülmez martavalına sarılınca, asıl o zaman şaşırıyor. Devamlı düşebilmek ve bunu anlayamamak biraz komik, trajık tarafından. Aslında bu düşme sersemliğinin devamlı oluşundan ve adı alışkanlık, biraz da bağışıklık. Farkındasız olmak gibi bir şey. İnsan her şeye alışırmış, güzel laftır. Yalan da değildir hani, alışırsın. Sukunete, sessizliğe, gürültüye, parasızlığa ya da varlığa ne bileyim gömülürsün içten içe kütüphanelere belki biraz gürültüye, öteye beriye her şeye… Alışırsın vesselam. Enginlerde gezinirken sen, sanırsın ki bilgi ve erdemle yarışıyorum !.. Yalnızlıkla yarıştığın kesin, gerisini sen çöz, bul… Bunca itikatsızlığın içinde her okuduğuna ve gördüğüne inanırken, bulsan bulsan şeytanını bulursun. Kemir kemir kemirirken seni iblisin, her ulaştığın bilgi küçük karanlığın olur. Hem ne derler, damlaya damlaya, damızlık eşek olursun. Geçen bir video paylaşmıştım; okuyarak öğrenecek, sevgiyle anlayacaksın. yok ki sen de ondan… Hep kendini sevdin, beğendin, ahh zavallı ah !..

Sene 2012 bir uzay yılındayız. kaptanın seyir defteri istemsiz kaydediyor. Kuzum kime yazıyorsun bunları ? Belki sana belki bana, hem ne farkeder ki ? Ebu lehep ibnesi de zamanının dört fakültesini bitirmişti. Nasıl olur sorgusuyla elleri kurudu ? İnanmayabilirsin, no problem. Hepsi bu…



Ağaç ve yaprak, topraktan çıkarken bunu söyler:

-Efendi ! Ne ekersen sana ancak o biter.

İki elini kendinden yıka, gel sofraya otur. Sevgilisi kendi evinde iken boşuna seğirten, ne bön adamdır ! Eğer bir kimse İsa ise, Meryem e koşarak gelir. Eğer eşekse, bırak onu …..!

Senin bir nefesin varsa, aşktan başkasını arama. Çünkü kişinin değeri nedir ?

Aradığı şeydir.

Saki ye yol arkadaşı olan, nasıl ayık olur ? İnsan niçin kendinden eksilipte Hakkın varlığı ile artmaz ! …

Bir gazel söyle ki, halk yüzlerce yıl bunu söylesin; Allah ın dokuduğu altın işlemeli kumaş, çünkü eskimez.

Mevlana

Herkes yalnızdır kendi buzdan şatosunda,
Biri gelip duvarları eritsin ister.
Herkes denizci fırtınalı okyanusta,
Bir limana yelkenleri indirmek ister.

Herkes bir savaşçıdır kendi savaşında,
Birisi için gardını indirmek ister.
Herkes yorgundur yaşamaktan bu hayatta,
Dizine yatıp birinin uyumak ister.

Ben çırılçıplak bir kadın karşında…

Attım dertleri hep içime içime,
En sonunda kaldım tek başıma.
Koy gidelim saki, koy kadehin içine!
Vuralım bu gece bu şişenin dibine!

Yastığımda hala ılık nefesin var,
Yanımda olsan şimdi nasıl sevesim var!
Her şeyi darmadağın edip gidesim var.
Durmadan içiyorsam bir sebebim car!

Söz – Müzik: Can Temiz
Düzenleme: Model

Bugün bayram olsun. Ne bayramı diye sormak yok. Bayram olsun işte… Giyinelim en güzel elbiselerimizi ve dalalım şu ırmağa. Farzet, ne gam var ne keder, konuşmakda yok ama… Bir deli ormanın en ortasında ateş yakalım sonra, orman sakinleride ev sahibimiz olsun mesela. Onlar konuşsun biz dinleyelim.

…

Onca muhabbetten sonra bak gördün mü ? Hiç birşey için suçlamadılar, kırmadılar ve kibardılar. Seninle ben; Hayvanlığımızla kaldık…
Evet bayram bugün, hayvanlar bayramı. Hepsi bu…

Uyduruk bir başlık ile başlıyayım. Zaten herşey uyduruk, başlığın ne önemi var. Bugün biri geldi, müşteri milleti; Abi seni feys şeyine ekliyeyim dedi, sen bilirsin dedim. Adın şu, evet, aradı bulamadı, ayarları böyle dedim. Ünlü olmak isteseydim sahneye çıkardım. Genellikle arka bahçede dolaşmayı seçmişim. Eski bir sözdür, ünlü olma, rahatın kaçmasın, güzelllll… Der ki; Abi, kendi yazdığım bir sözün altına ünlü birinin adını yazıyor, bak bakalım diyorum.. Eee, e’si harika diyorlar. Misal nitşenin yada bukovskinin bir sözünü ya da değişini paylaşıp, altına kendi imzamı attığımda ilgilenen olmuyor, beğenilmiyor, diyor. Çakallll. Hiç aklıma gelmezdi doğrusu.

İşte böyle kandırılıyor insanlar. Kendine göre yol seçen insanlar diyorlarki, peygamberimiz böyle dedi, bilemedin Ata böyle dedi… Anlıyormusun beni ? Bulaşık sahtecelik…  Uydurun bakalım.

Kar kalınlığı yaklaşık bir santim. Hava çok soğuk. Bugünlerde yüreğimde çok soğuk. Hem sevmiyorum seni artık. Bundan yıllar öncesi aklını kaybetmiş bir deli olduğuna olan inancım yeniden depreşti. Her ne kadar düz ün önde gideni dümdüz insanlardan haz etmesem de sendeki farklılığın saçma sapan bir deli olduğuna inanmamla beraber, değerini yitirdi.

Hala çok soğuk, hala yağıyor, ince ince… Bu soğukta hiçbir canlının dışarıda kalmasını istemiyorum. Zaten çok sessiz, sanırım bir yolunu buldu herkes. Ve ben bu bambaşka gecede, bambaşka düşünceler içerinde, yazıttırma şeysinin başında dokunuyorum kelimelere. Biraz oradan biraz buradan çekiştiriyor, uzatıyorum. Sırf unutmak için her şeyi. Başkalaşabilirmiyim bilmiyorum, deneyeceğim. Lazım hem. Nasıl da üç kuruşluk mevzuların, üç kuruşluk insanı oluverdin, bambaşka. Böyle değildin sen, başkalaştın. Vefasız, lanet biri oluverdin. Ben de seni lanetledim, hepsi bu…

Başka birşey mi bekliyordun, bilemedin…

Kırık kalbim en iyi yanım
Kalbimi sana verdim …
Yenildim.
Bilmedin.
Vurgun yedim yalnızlıktan
Zamansız gecelere çiçek açtım
Herbiri kan ağlıyordu mateminde

Kan çiçekleriydi bunlar
Yaralı ve yenik bir asker misali geceye sığındım
Gözyaşlarım kurşun oldu ve vurdu her defasında
Ben seni seviyordum ama sen duymuyordun
Her uzanışım bir acı ayrılık
Yine düşüyordum gözlerinin uçurumundan
Vazgeçiyordum yalancı sevdalardan
iki damla yaş düşüyor, gözlerimden yanağıma
geç de olsa anlıyorum…

biri bana
biri
sana

Önümde diz çökerken dağlar bir zamanlar
şimdilerde  taşlar ağlar
hayatımda bir tek sana yenik düştüm
anlamadın .
bak takvimler yalnızlığı gösteriyor
anlasana yüreğimden kan damlıyor

biri bana
biri
sana

ben ki asiyim, boyun eğmez, ben ki hoyratım ve  söz dinlemez
senin için  yaşlar döktüm hem de kaç kez
anlamadın
Ötede bir ses var
Belki bi gizem belki semavi
Yürekte bir dar

Belki kızıl
belki
acı mavi
Aşk’tır
bağrımda hoyratça esen
Kalp damarlarında ahkamı kesen
iki farklı yorum tek bir sevda
Kalp mekan ben davet
Vuslatını mahşere bıraktığım
Bendeki sevda mı, gönül  mü
Yoksa ağlamayı unutmuş bu yürekte
ipince sızlayan bir yaramı
Geceleri karanlığın en kuytusunda
Rüyalarımda uçtum sana gelmek için
Sensiz geçen gecelerin sesini dinledim hep
Sanki sen var mışsın gibi yanımda

Vuslatını mahşere bıraktığım …
Sen bende hep saklı kaldın

Ama bir kere olsun dokunamadım sana
Ellerinde ellerim olmadı hiç
Bu ızdırap kaç bahar yağmurları yağdırdı
Seni görmeye hasret kalan bu gözlerim …
anlaşılan gelecegin yok
Sus gönlüm
Her susuşun bir cevap olsun.
Her susuşun, sabrın olsun.
Her susuşun,duan olsun.
İçten yakarışının adı olsun susuşun.
Bekleyişinin, umut edişinin, inancının,
sevdiğinin vurgusu olsun susuşun

Sus gönlüm …

Saçak altına sığınmış göçmen kuşun
kar tanecikleri arasında düşen
beyaz tüyünü de görebilmek

İşte sevmek…

BU ŞEHRİN SİMASINA TEBESSÜM YAKIŞIR..

bu şehrin en tenha yeri yüreğimdir
şehir beni sıktığı vakit, oraya gitmek dileğimdir!
Dostum,
bu şehrin insanları sevdayla yüreklerini besleyip,
yüreklerinin ayağıyla adım atmayı öğrendiği vakit,
şehrin siması tebessüm edecek
bir gün, şehir en güzel entarisine bürünecek;
bir bayram sevincini yaşayarak!

nokta !

dostum,
bana, yar-dım vadediyorsun,
bana sana yakınım diyorsun,
yangından önce haber ver;
yağmuru imdadına göndereyim der gibisin.
bilmiyorum dostum, yangın mıdır kaçtığım,
yoksa kaçtığım yönde mi yangın var…
dostum,
ben kayboluyorum içimdeki sokakta;
sokağım tufan altında
ama dileğim odur ki gemim su almaz
dileğim odur ki gemime kendi ellerimle delikler açmam..

dostum,

tufanda elimden tutar mısın,
gemim olur musun,
cûdi’ye kadar en azından

nokta!

Surete itibar eden putperestler ya da putperestdir. Bu mesele iktisadi, siyasi ve dini mevzuları da içine alır. Hem türkçe bazen, sakız gibidir deriz, nereye çekersen, oraya. Çekiştirmeye başlayalım o zaman. Önce sözün sahibini aktarayım size; söz Mevlana ya ait. Sözün ardındaki öğreti veya mesaj, manayı aramak, manaya değer vermekle ilgilidir. Görünen çoğunlukla sahtekar olabilir, görünene yahut görünüşe itibar etmek aldatıcı olabilir. Derinlere dalalım, çapraz geçiş yapalım:

Atatürkçülerimiz var bizim, her daim olmayada devam edecekler, edeceğiz. Bir kısım cumhuriyet düşmanı dinciler tarafından bir kısım Atatürkçüler veya tamamı putperest damgası ile mühürlenmiş ve hedef gösterilmişlerdir. Atatürkçü geçinenler olduğunu bizlerde biliyoruz. Suçları manayı kavrayamamak, asıldan uzaklaşmak suretiyle, surete itibar etmeleridir. Ata yı anlayamayan, kavrayamayan, okuyamayan Atatürkçüler…

Dindar ve dinci insanlarımız var bizim, her daim olmaya da devam edecekler, olacaklar. Her inananın inandığı, yapmakla mükellef olduğum görevlerim dediği, ibadetleri de vardır. İbadetlerinin görünüşüne, şekline şemaline değer verip, manadan uzaklaşılması, putperestliktir. Misal, bedenine kıldırdığın namazını, ruhuna kıldıramıyorsan, buradaki manadan uzaklaşıyorsan, gibi…

Adam altından put yapmış, kendi elleri ile şekil vermiş, bir de ona tapınıyor. Kim bu ? putperest… Sana ne !.. Adam öküze iman etmiş, kutsamış, niye bozuluyorsun, sana ne !.. Burada sana şekilcilik gelen, onun ruhunda derin izler bırakan bir hadisedir ki işte görünüşe itibar ettin aldandın ve yem oldun.

Millet sevdiği adamın resimlerini yapmış, büstlerini dikmiş üstüne üstlük kalbinde taşıyor, anılarında taşıyor, ruhunda yaşıyor ve yaşatacak, sen kalkmış hem de Allah ın rahmetine kavuşmuş, milletin sinesinde kutsanmış Ata nın büstü önünde bir de utanmadan iman etmişlerden sayarak kendini, el kol hareketleri yapıyorsun, zındık putperest…  Altına, öküze şuna buna iman eden adam, senden daha merhametli ve saygılı, bilirim bildiririm…

Sevgi bir görüştür, görenler bilir. Fikri hür, vicdanı hür. Her ne kadar sevgide serbestlik olsa da saygıda mecburiyet vardır. Manadan uzaklaşan her öz, putperesttir. Yunus un sözüyle bitireyim;

ilim ilim bilmektir

İlim kendini bilmektir

Sen kendini bilmezsen

Ya nice okumaktır ?

Okumaktan mana ne ?

Kişi hakkını bilmektir

Şu okuduğunu bilmezsin

Ha bir kuru emektir

Okudum bildim deme

Çok taat kıldım deme

Er hakkı bilmezsen

Abes yere gelmektir

Dört kitabın manası bellidir bir Elif de

Sen Elif i bilmezsin, o nice okumaktır ?

Yirmidokuz hece, okursun uçtan uca

Sen Elif dersin hoca, manası ne demektir ?

Yunus Emre der hoca, gerekse var bin hacca

Hepisinden iyice, bir gönüle girmektir…

Bugün sevenler, sevilenler günü. Dünya dilinde sevgililer günü… Dünyayı bilmemde, ülkemde pek az evli çift bu günü değerlendirecek, akşam yemeği filan derken… Demem o ki gün gençlerin günüdür, değerlendiriniz. Haydin yiğitlerim, imdi küffarın üstüne yürüme zamanıdır, sağ gomayın…

Bu aralar çok boşladım güncemi. Hep feys şeysi yüzünden tabi. Arada bir iyi geliyor, enteresan adamları ve enteresan kadınları okuyup, hımmm diyebilmek. Seninde bildiğin gibi feys şeysi gibi sanal portallar, ki sanallığı tartışılır, bir çeşit deliler koğuşunu andırır. Cümlemiz bir dertle dertliyizdir. Herkes birşeylerin peşinde ve yorulmaksızın koşuşturmaktalar. Kimileri ise dünyadan kopabilmek adına, bir şeyleri savuşturabilmekle görevliler, orada. Dedim ya az önce sanallığı tartışılır, çok dikkatli bakarsanız, gerçekleri görürsünüz, basar geçerseniz, vakit geçirirsiniz, tercih meselesi… Evet arkadaşlar, dostlar, herkes çok seviyor, mükemmel sevici ve sınır ötesi beğenici… Karmakarışık kafalar ve herkesin elinde bir mühür, dokunduğu yere “beğendim ” imzası atıyor. Ha bre beğeniyorlar, ha bre beğeniyoruz, yazıyı beğendim, paylaşımını beğendim, seni de beğendim, beğendim, beğendim. Okuma, yazma ve düşünme, sadece mühür bas. Beğendim. Hıhh zaten başka ne yapılabilir ki ?..  Kimimiz askıntı, birilerimiz süprüntü, birilerimiz şıllık, birilerimiz yılışık, bazıları alışık, biri kitablarla bozmuş, diğeri kutsalına takmış, şunun makyajı akmış, sağda ki soluna, solda ki sağına ters bakmış, inanmayan inanana bindirmiş, inanmayan at dan indirmiş, kimi örtünmüş, kimi soyunmuş ama her halukarda bir türlü çırılçıplak kalamayan insanlar, aslında büyük acıları ile, seslendiremedikleri bir takım içsel duygu ve düşüncelerini bir güzel bastırmış… Ne güzeldir birşeylerin ardına gizlenmek, değil mi ? Oysa insan sevgidir ve sevgilidir, yazmıştım bunu ben. İnsan tabiki etten deriden ibarettir fakat bir görüşü bir duruşu vardır, hay hay… İnandığım o ki herkes sevgiyi arıyor. Seviyor seviyor, vatanını seviyor, tabiki sevecek; seviyor seviyor Tanrısını seviyor, tabiki sevecek.  Hala birşeyler eksik diyorum. İnsan sever gününüz kutlu olsun. Eksiğim var ise tamamla.   Hepsi bu…

“Hani halkanın ucunda/ kavuşacaktım sana/ hani bir iken ayrı düşmüştük/ ve
çok iken bir olacaktık sonunda/ çoktan razı idim oysa/ razı idim gecenin
matemine/karanlığı fırsat bilene/ve korkaklığıma/ve karabasanlarıma/ oyun
oynar gibi yaşar giderdim/ kuş avlardım/ kuşları deli gibi kıskanırdım ya/
bırakmadın/ bırakmadın ki kendimden kaçayım/ koyvermedin/ koyvermedin ki
sürsün bu devran Döndü halka/ döndü olanca hızıyla/ toprak ki siyah bir halka idi/ ve geceye
saklanırdı bazen/ tuttu su ile karıştı/ su ki san bir halka idi/ rengiyle dalaşırdı
bazen/ tuttu toprağı kucakladı/ eğildim suya baktım/ suda kendimi gördüm/ kendimi sen sandım/
sarılmak için atıldım/ köprüye hıncım yalan imiş/ onu yıkarken suya karışan/ ben oldum.
Balçıktan çıktım ben/ balçıktan yoğurdum kendimi/ içerdeki dışa taştı/ dıştaki
içe çekildi/ görünen görünmeyene sataştı/ görünmeyen görünene diş biledi/
siyah halka/ san halka ile yer değiştirdi/ çekildim bir köşeye/ sessiz sedasız/
baktım olan bitene/ seni gördüm kaderimde/ ebrunun halkalarını saydım/
tastamam dört etti/ halkalardaki kıvrımları hesapladım/ tastamam senin ismin
etti/ isminin yanına beni de kazı dedim/ boyalar isyan etti
Bir de baktım ki/ ben ben değilim artık/ suretim başka bir suret/ ismim bir
başkasının ismi/ gönlüm ne yöne akar/ ben ne yöne/ verdiğin emaneti yitirdim
yollarda/ hata ettim/ kusur ettim/ affola…
İsimler ki büyülüdür/ sade büyülü mü/ isimler hem de büyücüdür/ sanmam ki çıkmış olsun hatırından/
ismini “fasl-ı hazan” koyalım/ söndüğü yerde aradığını bulasın/ lâkin fasl-ı hazan demek/ fasl-ı hü¬zün demek/
söndüğü yerde/ sana kavuşmam gerek/ onun söndüğü yerde/ benim tutuşmam gerek…”
? Elif Shafak

Ne işe yarar ki ? Gece feneri mi demeliydim yoksa ? Nereden takıldıysa kafama, çağrışım yaptı bir yerden işte… Neyse efendim, deniz kenarında muhabbetteyiz, güpe gündüz. İki tiner olsa da koklasak diyoruz. Sanayi malı ya meret bi pahalı bi pahalı, para mı var ayrıca. Neyse, arkadaş der ki;

- Çocukları yetiştirelim, yetiştirelim yetiştirelim ki, tinerci olmasınlar, dindar olsunlar.

Dedim ki;

- Ne içtin sen ? Fenerin ışıkları gözünü mü aldı ? Hani kaliteli eğitim öğretimden bahsedeceksek o başka. Sonra açtım ağzımı yumdum gözümü, devam ediyorum:

Velevki ! önce adam olsunlar, ahlaklı olsunlar, tabi iyi yetişsinler, doktor olsunlar, mühendis, pilot olsunlar. Vicdanlı olsunlar. İnançlı da olsunlar, dinci olmasınlar. Hem sonra meslek midir nedir bu dinciymiş, dindarmış, ne karışıyorsun inancıma, neden sen yetiştirecekmişsin ve de ne giriyorsun Tanrı ile arama ?.. Bak arkadaşım, ötede beride, tezgahta, kürsüde Mevlana dersin, kim olursan ol gel dersin, sonra da tinerci dersin !.. Hem bu yaptığın suçtur. Şimdi ne dedim ki ben dersin; diyiverem sana;

1- Alevi sünni dersin,

2-Türk kürt vs dersin,

3- Laik, antilaik dersin,

4-Tarafsız olanın bi tarafına dersin,

5-Bu Atatürkçü bu değil dersin,

6-Cami dersin, cem evi dersin, manalı,

7-Bu dindar olsun, bunu da yetiştiremedik, oldu tinerci dersin. Daha daha ne dersin ? Arasıra Dersim falan da dersin, katil devlet demeye getirirsin.

Dindar insan laik olamaz dersin, ama sen baş sın. Olup olamayacağıma ben karar vereceğim sen laik olacaksın. Lafla peynir gemiciği yürümez icraat dersin, vs.

Söz uçar yazı baki kalır derler. Geçen bir dost soruyor köşesinde, bunların kitabı var mı diye, hani yazılı ?.. Sabah söylediğini akşam inkar eden insanların kitabı mı olur ? Ama babalar gibi duruyor kütüphanede Nutuk. Bırakın dindar mindar olmayı, mazaallah dinci oluverirsiniz, sonra takiyye yüzünden ” Ey Allah, keşke tinerci olsaydık.” diye dua ediverirsiniz. Neymiş arkadaşım, önce adam olacağız, sonrasına bakarız.

Dedim…

“Biz namuslu yaşadık Tilda.İyi insanlar olduk.”
Bu,en uzun cümlesidir Türkçe’nin.Yaşar Kemal’in ölen eşi Tilda’nın mezarı başında söylediği..
En uzun romandan daha uzun,en ağırından daha taş…

İnsan hayatın o kadar da kısa olmadığını anladığı zaman büyüyor galiba.
Yaşayan için hiç bitmeyecek bir şeydir çünkü hayat;ancak ölmekte olan için kısa.
Düştüğün yerde kalınmaz çünkü,vurulduğun yerde bitilmez.Uzar,genleşir hatta delinip derinleşir zaman.
Birikirsin. İnsan en çok bunu anladığında yalnızdır.
Birikeceğini, hayatın ölüme kadar bitmeyeceğini anladığı an.
Aslında gerçekten tam o anda birini arar insan.
İnsanlığın ucuz cehenneminde bir başına olmamak için.
Olup bitenler hakkında hiç değilse konuşmak için.
Bir şey görünce dönüp “gördün mü?” demek için.O yüzden işte…

“Tilda benim arkadaşımdı.Dostumdu.Kardeşim,kardeşten de öte bir şeyimdi.
Edebiyat konuşurduk,siyaset,felsefe.Biz elli yılı böyle geçirdik.Konuşarak.”

O yüzden işte böyle söylüyordu Yaşar Kemal.
İnsanlığın ucuz cehenneminde bir arkadaşın gerektiğini anlatıyordu.
Aşık olduğu kadını kaybetmiş gibi değil de,beraber yaramazlık yapıp,konuşup,beraber “durduğu”,
herşeyini bilen,herşeyini bildiği arkadaşını kaybetmiş bir çocuk gibiydi.
Zira,”evlilik” uygarlığın uydurduğu bir meseleydi ve esas olan hayat içinde yaşamak dediğimiz bütün o
şeyler olup biterken,senin gördüğünü gören biriyle “sıra arkadaşı “olmaktı.
Yoksa 50 yıl ne konuşur insan “karısıyla”,”kocasıyla?”
“Belediye başkanının verdiği yetkiyle” bir memur sizin beraber yatıp üremenize izin verdi diye…
Ama sıra arkadaşı olunca…

Sıra arkadaşı insanın önünde durmaz,arkasında da.Yanında durur.
Böyle,yan yana durur işte.Siz yan yana dururken başınızdan olaylar geçer.
Hayat denen sıkıcı derste bir aralık kollarsın hep “gördün mü?” demek için…

Çünkü mesela hep eteği sarkar iktidarın.”Gördün mü?” deyip iki kişilik gülersin.
Mesela sıra dayağına çeker hayat sizi.”Acıdı mı?” dersin.
Acıyan yerlerini gösterirsin birbirine. Geçince ya da sen geçti sanınca,”Gördün mü? dersin.”Bak geçti.”

Yokluklarda,yoksunluklarda yoklama yapacağı tutar hayatın.
“Eksik” yazılmasın diye o,atarsın kendini ortaya.Yalanlar,masallar,hikayeler;oyalarsın zamanı.
Ne yapar yapar “eksik” dedirtmezsin sıra arkadaşın için.Sonra bir aralık bulup yine,”gördün mü?” dersin,
“iki kişi olunca nasıl idare ediyoruz birbirimizi.”

Herkeslerden gizli,hınzır şeyler yaparsın birlikte.”Düşersin” diye çıkarmadıkları yükseklere çıkıp,
“boğulursun” diye göndermedikleri denizlere dalarsın birlikte.
Maceraların arasından parmaklarınız uçuşur güzel ve tuhaf şeyleri işaret etmek için:

“Gördün mü? dersin,”görecek daha çok şey buluyoruz iki kişiyken.”

Gün gelir,bir rüya görünce bile,”gördün mü? dersin.
Çünkü iki kişilik yıllanmış uykularda akıllar bile ılıyıp karışır birbirine.

Bazen başkalarına gönlü kayabilir bile insanın,başka “sıralara”…
Hayat uzun ya!
Ama o başkalarına “Gördün mü?” diyemeyeceğini anladığın anda…
Sıraya dönüp yine,”gördün mü?” dersin,”herşey bizim iki kişilik evrenimiz içinde olup bitiyor aslında.
Olup bitiyor! İçinde!…

Ama sıra arkadaşın gidince…”Hayat sürüyor” diyorsun ha? Hadi ya?!!!…

***

Okuduğunuz  yazıyı yıllardır belgelerimin içinde saklıyorum, ya da saklayanlardanım. Burada en can alıcı cümle, sıra arkadaşının ardından hayat devam ediyor ya, ile biten son satırdır. Başka bir şiirde; Biliyorum gidenlerle ölünmüyor ama, kalanlarla da yaşanmıyor, gibi… Ne düşünüyor sun? Bilmiyorum tabi ki… Artık bilmek de istemiyorum. Hani, gerek yok, bu bab da. Bir zamanlar, belki dün, aşksız yaşamın sayı günü sayıya dahil edilmeyeceğine inanırdık, belki herkes gibi. Her ne kadar dünya dönüyor da olsa, sanki birşeylerden uzaklaşarak, kaçarak, silkeleyerek ve sirkinerek dönüyor. Belki birilerimiz gibi… Mevlana nın güzel sözlerinden biri geldi aklıma, hani yürüyüp giden de ben, elsiz ayaksız gökteki yıldız gibi koşan da ben. Sonra başka bir sözü; Elsiz ayaksız da koşulur, dilsiz dudaksız da konuşulur, bunun gibi… Hani diyorum, ne düşünüyorsun ? Hiç, hiç bir şey. Düşündüğün kadar yer yakarsın, düşüncen kadar, bir de ben… Evet hayat sürüyor, dünya dönüyor amma, varlığımızı ispat edebilmemiz için, hareket etmemiz, anlamsız. Düşündüklerimizi ifade etmeye çalışmamız ise, gereksiz. En doğru söz yine Mevlana dan bir söz ile; Girdik susanlar arasına yattık, uyuduk. Çığlığımız asırları aştıydı ne de olsa, ile bu yazıyı da bitirdik.   Hepsi bu.

Beni şaşırtan yine ben oldum.
Her şey yalnızlığı kullanmayı bilemediğimden.
İhanet.
Şimdi gerisin geri çekilirken,
Biraz şehadet, büyükce kefaret…
Ödenmeli.

Ülkeme ve insanlığa hayırlara vesile olması dileğimle, kandiliniz mübarek olsun…

Sevmem şubat ayını, hele ilk haftasını… Sevmem şubatın gecelerini, hele tam gece 12.00 sıralarını. Sevmem el ele tutuşmaları, buz gibi ellerle, hemde şubat gecelerinde daha çok üşütür gibi dokunmalarını. Gidiyormuş gibi sıkılan elimin, kalıyormuş gibi yapışını hiç unutmadım, şubatı da… Kılıcın kınından sıyrılışını ise, asla. Mekanın cennet olsun, bu mübarek gece de dualarımla…