Gün bitiyor, dönence… Simsiyah bir gecenin koynundayım, yapayalnız… Bir günü daha tamamına erdirdik, sağ kalırsak kaldığımız yerden devam ederiz.
Tezgah güzel kurulmuştu, tezgaha geldik, ava gittik, av olduk. Aslanlar ormanında bizi yiyecek çakal var mı ? Yok… O zaman !.. O zaman kendi kendine av olursun. Gönüllü. Kafam karışık, gönlüm bulaşıktı bir aralar, atlattım ama… İnsan dipten aşağı düşerken, dipten aşağı düşülmez martavalına sarılınca, asıl o zaman şaşırıyor. Devamlı düşebilmek ve bunu anlayamamak biraz komik, trajık tarafından. Aslında bu düşme sersemliğinin devamlı oluşundan ve adı alışkanlık, biraz da bağışıklık. Farkındasız olmak gibi bir şey. İnsan her şeye alışırmış, güzel laftır. Yalan da değildir hani, alışırsın. Sukunete, sessizliğe, gürültüye, parasızlığa ya da varlığa ne bileyim gömülürsün içten içe kütüphanelere belki biraz gürültüye, öteye beriye her şeye… Alışırsın vesselam. Enginlerde gezinirken sen, sanırsın ki bilgi ve erdemle yarışıyorum !.. Yalnızlıkla yarıştığın kesin, gerisini sen çöz, bul… Bunca itikatsızlığın içinde her okuduğuna ve gördüğüne inanırken, bulsan bulsan şeytanını bulursun. Kemir kemir kemirirken seni iblisin, her ulaştığın bilgi küçük karanlığın olur. Hem ne derler, damlaya damlaya, damızlık eşek olursun. Geçen bir video paylaşmıştım; okuyarak öğrenecek, sevgiyle anlayacaksın. yok ki sen de ondan… Hep kendini sevdin, beğendin, ahh zavallı ah !..

Sene 2012 bir uzay yılındayız. kaptanın seyir defteri istemsiz kaydediyor. Kuzum kime yazıyorsun bunları ? Belki sana belki bana, hem ne farkeder ki ? Ebu lehep ibnesi de zamanının dört fakültesini bitirmişti. Nasıl olur sorgusuyla elleri kurudu ? İnanmayabilirsin, no problem. Hepsi bu…



Ağaç ve yaprak, topraktan çıkarken bunu söyler:

-Efendi ! Ne ekersen sana ancak o biter.

İki elini kendinden yıka, gel sofraya otur. Sevgilisi kendi evinde iken boşuna seğirten, ne bön adamdır ! Eğer bir kimse İsa ise, Meryem e koşarak gelir. Eğer eşekse, bırak onu …..!

Senin bir nefesin varsa, aşktan başkasını arama. Çünkü kişinin değeri nedir ?

Aradığı şeydir.

Saki ye yol arkadaşı olan, nasıl ayık olur ? İnsan niçin kendinden eksilipte Hakkın varlığı ile artmaz ! …

Bir gazel söyle ki, halk yüzlerce yıl bunu söylesin; Allah ın dokuduğu altın işlemeli kumaş, çünkü eskimez.

Mevlana

Herkes yalnızdır kendi buzdan şatosunda,
Biri gelip duvarları eritsin ister.
Herkes denizci fırtınalı okyanusta,
Bir limana yelkenleri indirmek ister.

Herkes bir savaşçıdır kendi savaşında,
Birisi için gardını indirmek ister.
Herkes yorgundur yaşamaktan bu hayatta,
Dizine yatıp birinin uyumak ister.

Ben çırılçıplak bir kadın karşında…

Attım dertleri hep içime içime,
En sonunda kaldım tek başıma.
Koy gidelim saki, koy kadehin içine!
Vuralım bu gece bu şişenin dibine!

Yastığımda hala ılık nefesin var,
Yanımda olsan şimdi nasıl sevesim var!
Her şeyi darmadağın edip gidesim var.
Durmadan içiyorsam bir sebebim car!

Söz – Müzik: Can Temiz
Düzenleme: Model

Bugün bayram olsun. Ne bayramı diye sormak yok. Bayram olsun işte… Giyinelim en güzel elbiselerimizi ve dalalım şu ırmağa. Farzet, ne gam var ne keder, konuşmakda yok ama… Bir deli ormanın en ortasında ateş yakalım sonra, orman sakinleride ev sahibimiz olsun mesela. Onlar konuşsun biz dinleyelim.

…

Onca muhabbetten sonra bak gördün mü ? Hiç birşey için suçlamadılar, kırmadılar ve kibardılar. Seninle ben; Hayvanlığımızla kaldık…
Evet bayram bugün, hayvanlar bayramı. Hepsi bu…

Uyduruk bir başlık ile başlıyayım. Zaten herşey uyduruk, başlığın ne önemi var. Bugün biri geldi, müşteri milleti; Abi seni feys şeyine ekliyeyim dedi, sen bilirsin dedim. Adın şu, evet, aradı bulamadı, ayarları böyle dedim. Ünlü olmak isteseydim sahneye çıkardım. Genellikle arka bahçede dolaşmayı seçmişim. Eski bir sözdür, ünlü olma, rahatın kaçmasın, güzelllll… Der ki; Abi, kendi yazdığım bir sözün altına ünlü birinin adını yazıyor, bak bakalım diyorum.. Eee, e’si harika diyorlar. Misal nitşenin yada bukovskinin bir sözünü ya da değişini paylaşıp, altına kendi imzamı attığımda ilgilenen olmuyor, beğenilmiyor, diyor. Çakallll. Hiç aklıma gelmezdi doğrusu.

İşte böyle kandırılıyor insanlar. Kendine göre yol seçen insanlar diyorlarki, peygamberimiz böyle dedi, bilemedin Ata böyle dedi… Anlıyormusun beni ? Bulaşık sahtecelik…  Uydurun bakalım.

Kar kalınlığı yaklaşık bir santim. Hava çok soğuk. Bugünlerde yüreğimde çok soğuk. Hem sevmiyorum seni artık. Bundan yıllar öncesi aklını kaybetmiş bir deli olduğuna olan inancım yeniden depreşti. Her ne kadar düz ün önde gideni dümdüz insanlardan haz etmesem de sendeki farklılığın saçma sapan bir deli olduğuna inanmamla beraber, değerini yitirdi.

Hala çok soğuk, hala yağıyor, ince ince… Bu soğukta hiçbir canlının dışarıda kalmasını istemiyorum. Zaten çok sessiz, sanırım bir yolunu buldu herkes. Ve ben bu bambaşka gecede, bambaşka düşünceler içerinde, yazıttırma şeysinin başında dokunuyorum kelimelere. Biraz oradan biraz buradan çekiştiriyor, uzatıyorum. Sırf unutmak için her şeyi. Başkalaşabilirmiyim bilmiyorum, deneyeceğim. Lazım hem. Nasıl da üç kuruşluk mevzuların, üç kuruşluk insanı oluverdin, bambaşka. Böyle değildin sen, başkalaştın. Vefasız, lanet biri oluverdin. Ben de seni lanetledim, hepsi bu…

Başka birşey mi bekliyordun, bilemedin…

Kırık kalbim en iyi yanım
Kalbimi sana verdim …
Yenildim.
Bilmedin.
Vurgun yedim yalnızlıktan
Zamansız gecelere çiçek açtım
Herbiri kan ağlıyordu mateminde

Kan çiçekleriydi bunlar
Yaralı ve yenik bir asker misali geceye sığındım
Gözyaşlarım kurşun oldu ve vurdu her defasında
Ben seni seviyordum ama sen duymuyordun
Her uzanışım bir acı ayrılık
Yine düşüyordum gözlerinin uçurumundan
Vazgeçiyordum yalancı sevdalardan
iki damla yaş düşüyor, gözlerimden yanağıma
geç de olsa anlıyorum…

biri bana
biri
sana

Önümde diz çökerken dağlar bir zamanlar
şimdilerde  taşlar ağlar
hayatımda bir tek sana yenik düştüm
anlamadın .
bak takvimler yalnızlığı gösteriyor
anlasana yüreğimden kan damlıyor

biri bana
biri
sana

ben ki asiyim, boyun eğmez, ben ki hoyratım ve  söz dinlemez
senin için  yaşlar döktüm hem de kaç kez
anlamadın
Ötede bir ses var
Belki bi gizem belki semavi
Yürekte bir dar

Belki kızıl
belki
acı mavi
Aşk’tır
bağrımda hoyratça esen
Kalp damarlarında ahkamı kesen
iki farklı yorum tek bir sevda
Kalp mekan ben davet
Vuslatını mahşere bıraktığım
Bendeki sevda mı, gönül  mü
Yoksa ağlamayı unutmuş bu yürekte
ipince sızlayan bir yaramı
Geceleri karanlığın en kuytusunda
Rüyalarımda uçtum sana gelmek için
Sensiz geçen gecelerin sesini dinledim hep
Sanki sen var mışsın gibi yanımda

Vuslatını mahşere bıraktığım …
Sen bende hep saklı kaldın

Ama bir kere olsun dokunamadım sana
Ellerinde ellerim olmadı hiç
Bu ızdırap kaç bahar yağmurları yağdırdı
Seni görmeye hasret kalan bu gözlerim …
anlaşılan gelecegin yok
Sus gönlüm
Her susuşun bir cevap olsun.
Her susuşun, sabrın olsun.
Her susuşun,duan olsun.
İçten yakarışının adı olsun susuşun.
Bekleyişinin, umut edişinin, inancının,
sevdiğinin vurgusu olsun susuşun

Sus gönlüm …

Saçak altına sığınmış göçmen kuşun
kar tanecikleri arasında düşen
beyaz tüyünü de görebilmek

İşte sevmek…

BU ŞEHRİN SİMASINA TEBESSÜM YAKIŞIR..

bu şehrin en tenha yeri yüreğimdir
şehir beni sıktığı vakit, oraya gitmek dileğimdir!
Dostum,
bu şehrin insanları sevdayla yüreklerini besleyip,
yüreklerinin ayağıyla adım atmayı öğrendiği vakit,
şehrin siması tebessüm edecek
bir gün, şehir en güzel entarisine bürünecek;
bir bayram sevincini yaşayarak!

nokta !

dostum,
bana, yar-dım vadediyorsun,
bana sana yakınım diyorsun,
yangından önce haber ver;
yağmuru imdadına göndereyim der gibisin.
bilmiyorum dostum, yangın mıdır kaçtığım,
yoksa kaçtığım yönde mi yangın var…
dostum,
ben kayboluyorum içimdeki sokakta;
sokağım tufan altında
ama dileğim odur ki gemim su almaz
dileğim odur ki gemime kendi ellerimle delikler açmam..

dostum,

tufanda elimden tutar mısın,
gemim olur musun,
cûdi’ye kadar en azından

nokta!

Surete itibar eden putperestler ya da putperestdir. Bu mesele iktisadi, siyasi ve dini mevzuları da içine alır. Hem türkçe bazen, sakız gibidir deriz, nereye çekersen, oraya. Çekiştirmeye başlayalım o zaman. Önce sözün sahibini aktarayım size; söz Mevlana ya ait. Sözün ardındaki öğreti veya mesaj, manayı aramak, manaya değer vermekle ilgilidir. Görünen çoğunlukla sahtekar olabilir, görünene yahut görünüşe itibar etmek aldatıcı olabilir. Derinlere dalalım, çapraz geçiş yapalım:

Atatürkçülerimiz var bizim, her daim olmayada devam edecekler, edeceğiz. Bir kısım cumhuriyet düşmanı dinciler tarafından bir kısım Atatürkçüler veya tamamı putperest damgası ile mühürlenmiş ve hedef gösterilmişlerdir. Atatürkçü geçinenler olduğunu bizlerde biliyoruz. Suçları manayı kavrayamamak, asıldan uzaklaşmak suretiyle, surete itibar etmeleridir. Ata yı anlayamayan, kavrayamayan, okuyamayan Atatürkçüler…

Dindar ve dinci insanlarımız var bizim, her daim olmaya da devam edecekler, olacaklar. Her inananın inandığı, yapmakla mükellef olduğum görevlerim dediği, ibadetleri de vardır. İbadetlerinin görünüşüne, şekline şemaline değer verip, manadan uzaklaşılması, putperestliktir. Misal, bedenine kıldırdığın namazını, ruhuna kıldıramıyorsan, buradaki manadan uzaklaşıyorsan, gibi…

Adam altından put yapmış, kendi elleri ile şekil vermiş, bir de ona tapınıyor. Kim bu ? putperest… Sana ne !.. Adam öküze iman etmiş, kutsamış, niye bozuluyorsun, sana ne !.. Burada sana şekilcilik gelen, onun ruhunda derin izler bırakan bir hadisedir ki işte görünüşe itibar ettin aldandın ve yem oldun.

Millet sevdiği adamın resimlerini yapmış, büstlerini dikmiş üstüne üstlük kalbinde taşıyor, anılarında taşıyor, ruhunda yaşıyor ve yaşatacak, sen kalkmış hem de Allah ın rahmetine kavuşmuş, milletin sinesinde kutsanmış Ata nın büstü önünde bir de utanmadan iman etmişlerden sayarak kendini, el kol hareketleri yapıyorsun, zındık putperest…  Altına, öküze şuna buna iman eden adam, senden daha merhametli ve saygılı, bilirim bildiririm…

Sevgi bir görüştür, görenler bilir. Fikri hür, vicdanı hür. Her ne kadar sevgide serbestlik olsa da saygıda mecburiyet vardır. Manadan uzaklaşan her öz, putperesttir. Yunus un sözüyle bitireyim;

ilim ilim bilmektir

İlim kendini bilmektir

Sen kendini bilmezsen

Ya nice okumaktır ?

Okumaktan mana ne ?

Kişi hakkını bilmektir

Şu okuduğunu bilmezsin

Ha bir kuru emektir

Okudum bildim deme

Çok taat kıldım deme

Er hakkı bilmezsen

Abes yere gelmektir

Dört kitabın manası bellidir bir Elif de

Sen Elif i bilmezsin, o nice okumaktır ?

Yirmidokuz hece, okursun uçtan uca

Sen Elif dersin hoca, manası ne demektir ?

Yunus Emre der hoca, gerekse var bin hacca

Hepisinden iyice, bir gönüle girmektir…

Bugün sevenler, sevilenler günü. Dünya dilinde sevgililer günü… Dünyayı bilmemde, ülkemde pek az evli çift bu günü değerlendirecek, akşam yemeği filan derken… Demem o ki gün gençlerin günüdür, değerlendiriniz. Haydin yiğitlerim, imdi küffarın üstüne yürüme zamanıdır, sağ gomayın…

Bu aralar çok boşladım güncemi. Hep feys şeysi yüzünden tabi. Arada bir iyi geliyor, enteresan adamları ve enteresan kadınları okuyup, hımmm diyebilmek. Seninde bildiğin gibi feys şeysi gibi sanal portallar, ki sanallığı tartışılır, bir çeşit deliler koğuşunu andırır. Cümlemiz bir dertle dertliyizdir. Herkes birşeylerin peşinde ve yorulmaksızın koşuşturmaktalar. Kimileri ise dünyadan kopabilmek adına, bir şeyleri savuşturabilmekle görevliler, orada. Dedim ya az önce sanallığı tartışılır, çok dikkatli bakarsanız, gerçekleri görürsünüz, basar geçerseniz, vakit geçirirsiniz, tercih meselesi… Evet arkadaşlar, dostlar, herkes çok seviyor, mükemmel sevici ve sınır ötesi beğenici… Karmakarışık kafalar ve herkesin elinde bir mühür, dokunduğu yere “beğendim ” imzası atıyor. Ha bre beğeniyorlar, ha bre beğeniyoruz, yazıyı beğendim, paylaşımını beğendim, seni de beğendim, beğendim, beğendim. Okuma, yazma ve düşünme, sadece mühür bas. Beğendim. Hıhh zaten başka ne yapılabilir ki ?..  Kimimiz askıntı, birilerimiz süprüntü, birilerimiz şıllık, birilerimiz yılışık, bazıları alışık, biri kitablarla bozmuş, diğeri kutsalına takmış, şunun makyajı akmış, sağda ki soluna, solda ki sağına ters bakmış, inanmayan inanana bindirmiş, inanmayan at dan indirmiş, kimi örtünmüş, kimi soyunmuş ama her halukarda bir türlü çırılçıplak kalamayan insanlar, aslında büyük acıları ile, seslendiremedikleri bir takım içsel duygu ve düşüncelerini bir güzel bastırmış… Ne güzeldir birşeylerin ardına gizlenmek, değil mi ? Oysa insan sevgidir ve sevgilidir, yazmıştım bunu ben. İnsan tabiki etten deriden ibarettir fakat bir görüşü bir duruşu vardır, hay hay… İnandığım o ki herkes sevgiyi arıyor. Seviyor seviyor, vatanını seviyor, tabiki sevecek; seviyor seviyor Tanrısını seviyor, tabiki sevecek.  Hala birşeyler eksik diyorum. İnsan sever gününüz kutlu olsun. Eksiğim var ise tamamla.   Hepsi bu…

“Hani halkanın ucunda/ kavuşacaktım sana/ hani bir iken ayrı düşmüştük/ ve
çok iken bir olacaktık sonunda/ çoktan razı idim oysa/ razı idim gecenin
matemine/karanlığı fırsat bilene/ve korkaklığıma/ve karabasanlarıma/ oyun
oynar gibi yaşar giderdim/ kuş avlardım/ kuşları deli gibi kıskanırdım ya/
bırakmadın/ bırakmadın ki kendimden kaçayım/ koyvermedin/ koyvermedin ki
sürsün bu devran Döndü halka/ döndü olanca hızıyla/ toprak ki siyah bir halka idi/ ve geceye
saklanırdı bazen/ tuttu su ile karıştı/ su ki san bir halka idi/ rengiyle dalaşırdı
bazen/ tuttu toprağı kucakladı/ eğildim suya baktım/ suda kendimi gördüm/ kendimi sen sandım/
sarılmak için atıldım/ köprüye hıncım yalan imiş/ onu yıkarken suya karışan/ ben oldum.
Balçıktan çıktım ben/ balçıktan yoğurdum kendimi/ içerdeki dışa taştı/ dıştaki
içe çekildi/ görünen görünmeyene sataştı/ görünmeyen görünene diş biledi/
siyah halka/ san halka ile yer değiştirdi/ çekildim bir köşeye/ sessiz sedasız/
baktım olan bitene/ seni gördüm kaderimde/ ebrunun halkalarını saydım/
tastamam dört etti/ halkalardaki kıvrımları hesapladım/ tastamam senin ismin
etti/ isminin yanına beni de kazı dedim/ boyalar isyan etti
Bir de baktım ki/ ben ben değilim artık/ suretim başka bir suret/ ismim bir
başkasının ismi/ gönlüm ne yöne akar/ ben ne yöne/ verdiğin emaneti yitirdim
yollarda/ hata ettim/ kusur ettim/ affola…
İsimler ki büyülüdür/ sade büyülü mü/ isimler hem de büyücüdür/ sanmam ki çıkmış olsun hatırından/
ismini “fasl-ı hazan” koyalım/ söndüğü yerde aradığını bulasın/ lâkin fasl-ı hazan demek/ fasl-ı hü¬zün demek/
söndüğü yerde/ sana kavuşmam gerek/ onun söndüğü yerde/ benim tutuşmam gerek…”
? Elif Shafak

Ne işe yarar ki ? Gece feneri mi demeliydim yoksa ? Nereden takıldıysa kafama, çağrışım yaptı bir yerden işte… Neyse efendim, deniz kenarında muhabbetteyiz, güpe gündüz. İki tiner olsa da koklasak diyoruz. Sanayi malı ya meret bi pahalı bi pahalı, para mı var ayrıca. Neyse, arkadaş der ki;

- Çocukları yetiştirelim, yetiştirelim yetiştirelim ki, tinerci olmasınlar, dindar olsunlar.

Dedim ki;

- Ne içtin sen ? Fenerin ışıkları gözünü mü aldı ? Hani kaliteli eğitim öğretimden bahsedeceksek o başka. Sonra açtım ağzımı yumdum gözümü, devam ediyorum:

Velevki ! önce adam olsunlar, ahlaklı olsunlar, tabi iyi yetişsinler, doktor olsunlar, mühendis, pilot olsunlar. Vicdanlı olsunlar. İnançlı da olsunlar, dinci olmasınlar. Hem sonra meslek midir nedir bu dinciymiş, dindarmış, ne karışıyorsun inancıma, neden sen yetiştirecekmişsin ve de ne giriyorsun Tanrı ile arama ?.. Bak arkadaşım, ötede beride, tezgahta, kürsüde Mevlana dersin, kim olursan ol gel dersin, sonra da tinerci dersin !.. Hem bu yaptığın suçtur. Şimdi ne dedim ki ben dersin; diyiverem sana;

1- Alevi sünni dersin,

2-Türk kürt vs dersin,

3- Laik, antilaik dersin,

4-Tarafsız olanın bi tarafına dersin,

5-Bu Atatürkçü bu değil dersin,

6-Cami dersin, cem evi dersin, manalı,

7-Bu dindar olsun, bunu da yetiştiremedik, oldu tinerci dersin. Daha daha ne dersin ? Arasıra Dersim falan da dersin, katil devlet demeye getirirsin.

Dindar insan laik olamaz dersin, ama sen baş sın. Olup olamayacağıma ben karar vereceğim sen laik olacaksın. Lafla peynir gemiciği yürümez icraat dersin, vs.

Söz uçar yazı baki kalır derler. Geçen bir dost soruyor köşesinde, bunların kitabı var mı diye, hani yazılı ?.. Sabah söylediğini akşam inkar eden insanların kitabı mı olur ? Ama babalar gibi duruyor kütüphanede Nutuk. Bırakın dindar mindar olmayı, mazaallah dinci oluverirsiniz, sonra takiyye yüzünden ” Ey Allah, keşke tinerci olsaydık.” diye dua ediverirsiniz. Neymiş arkadaşım, önce adam olacağız, sonrasına bakarız.

Dedim…

“Biz namuslu yaşadık Tilda.İyi insanlar olduk.”
Bu,en uzun cümlesidir Türkçe’nin.Yaşar Kemal’in ölen eşi Tilda’nın mezarı başında söylediği..
En uzun romandan daha uzun,en ağırından daha taş…

İnsan hayatın o kadar da kısa olmadığını anladığı zaman büyüyor galiba.
Yaşayan için hiç bitmeyecek bir şeydir çünkü hayat;ancak ölmekte olan için kısa.
Düştüğün yerde kalınmaz çünkü,vurulduğun yerde bitilmez.Uzar,genleşir hatta delinip derinleşir zaman.
Birikirsin. İnsan en çok bunu anladığında yalnızdır.
Birikeceğini, hayatın ölüme kadar bitmeyeceğini anladığı an.
Aslında gerçekten tam o anda birini arar insan.
İnsanlığın ucuz cehenneminde bir başına olmamak için.
Olup bitenler hakkında hiç değilse konuşmak için.
Bir şey görünce dönüp “gördün mü?” demek için.O yüzden işte…

“Tilda benim arkadaşımdı.Dostumdu.Kardeşim,kardeşten de öte bir şeyimdi.
Edebiyat konuşurduk,siyaset,felsefe.Biz elli yılı böyle geçirdik.Konuşarak.”

O yüzden işte böyle söylüyordu Yaşar Kemal.
İnsanlığın ucuz cehenneminde bir arkadaşın gerektiğini anlatıyordu.
Aşık olduğu kadını kaybetmiş gibi değil de,beraber yaramazlık yapıp,konuşup,beraber “durduğu”,
herşeyini bilen,herşeyini bildiği arkadaşını kaybetmiş bir çocuk gibiydi.
Zira,”evlilik” uygarlığın uydurduğu bir meseleydi ve esas olan hayat içinde yaşamak dediğimiz bütün o
şeyler olup biterken,senin gördüğünü gören biriyle “sıra arkadaşı “olmaktı.
Yoksa 50 yıl ne konuşur insan “karısıyla”,”kocasıyla?”
“Belediye başkanının verdiği yetkiyle” bir memur sizin beraber yatıp üremenize izin verdi diye…
Ama sıra arkadaşı olunca…

Sıra arkadaşı insanın önünde durmaz,arkasında da.Yanında durur.
Böyle,yan yana durur işte.Siz yan yana dururken başınızdan olaylar geçer.
Hayat denen sıkıcı derste bir aralık kollarsın hep “gördün mü?” demek için…

Çünkü mesela hep eteği sarkar iktidarın.”Gördün mü?” deyip iki kişilik gülersin.
Mesela sıra dayağına çeker hayat sizi.”Acıdı mı?” dersin.
Acıyan yerlerini gösterirsin birbirine. Geçince ya da sen geçti sanınca,”Gördün mü? dersin.”Bak geçti.”

Yokluklarda,yoksunluklarda yoklama yapacağı tutar hayatın.
“Eksik” yazılmasın diye o,atarsın kendini ortaya.Yalanlar,masallar,hikayeler;oyalarsın zamanı.
Ne yapar yapar “eksik” dedirtmezsin sıra arkadaşın için.Sonra bir aralık bulup yine,”gördün mü?” dersin,
“iki kişi olunca nasıl idare ediyoruz birbirimizi.”

Herkeslerden gizli,hınzır şeyler yaparsın birlikte.”Düşersin” diye çıkarmadıkları yükseklere çıkıp,
“boğulursun” diye göndermedikleri denizlere dalarsın birlikte.
Maceraların arasından parmaklarınız uçuşur güzel ve tuhaf şeyleri işaret etmek için:

“Gördün mü? dersin,”görecek daha çok şey buluyoruz iki kişiyken.”

Gün gelir,bir rüya görünce bile,”gördün mü? dersin.
Çünkü iki kişilik yıllanmış uykularda akıllar bile ılıyıp karışır birbirine.

Bazen başkalarına gönlü kayabilir bile insanın,başka “sıralara”…
Hayat uzun ya!
Ama o başkalarına “Gördün mü?” diyemeyeceğini anladığın anda…
Sıraya dönüp yine,”gördün mü?” dersin,”herşey bizim iki kişilik evrenimiz içinde olup bitiyor aslında.
Olup bitiyor! İçinde!…

Ama sıra arkadaşın gidince…”Hayat sürüyor” diyorsun ha? Hadi ya?!!!…

***

Okuduğunuz  yazıyı yıllardır belgelerimin içinde saklıyorum, ya da saklayanlardanım. Burada en can alıcı cümle, sıra arkadaşının ardından hayat devam ediyor ya, ile biten son satırdır. Başka bir şiirde; Biliyorum gidenlerle ölünmüyor ama, kalanlarla da yaşanmıyor, gibi… Ne düşünüyor sun? Bilmiyorum tabi ki… Artık bilmek de istemiyorum. Hani, gerek yok, bu bab da. Bir zamanlar, belki dün, aşksız yaşamın sayı günü sayıya dahil edilmeyeceğine inanırdık, belki herkes gibi. Her ne kadar dünya dönüyor da olsa, sanki birşeylerden uzaklaşarak, kaçarak, silkeleyerek ve sirkinerek dönüyor. Belki birilerimiz gibi… Mevlana nın güzel sözlerinden biri geldi aklıma, hani yürüyüp giden de ben, elsiz ayaksız gökteki yıldız gibi koşan da ben. Sonra başka bir sözü; Elsiz ayaksız da koşulur, dilsiz dudaksız da konuşulur, bunun gibi… Hani diyorum, ne düşünüyorsun ? Hiç, hiç bir şey. Düşündüğün kadar yer yakarsın, düşüncen kadar, bir de ben… Evet hayat sürüyor, dünya dönüyor amma, varlığımızı ispat edebilmemiz için, hareket etmemiz, anlamsız. Düşündüklerimizi ifade etmeye çalışmamız ise, gereksiz. En doğru söz yine Mevlana dan bir söz ile; Girdik susanlar arasına yattık, uyuduk. Çığlığımız asırları aştıydı ne de olsa, ile bu yazıyı da bitirdik.   Hepsi bu.

Beni şaşırtan yine ben oldum.
Her şey yalnızlığı kullanmayı bilemediğimden.
İhanet.
Şimdi gerisin geri çekilirken,
Biraz şehadet, büyükce kefaret…
Ödenmeli.

Ülkeme ve insanlığa hayırlara vesile olması dileğimle, kandiliniz mübarek olsun…

Sevmem şubat ayını, hele ilk haftasını… Sevmem şubatın gecelerini, hele tam gece 12.00 sıralarını. Sevmem el ele tutuşmaları, buz gibi ellerle, hemde şubat gecelerinde daha çok üşütür gibi dokunmalarını. Gidiyormuş gibi sıkılan elimin, kalıyormuş gibi yapışını hiç unutmadım, şubatı da… Kılıcın kınından sıyrılışını ise, asla. Mekanın cennet olsun, bu mübarek gece de dualarımla…

-Merhaba, naber, nasılsın ?
+Sağol valla bildiğin gibi, ya sen ?
-İyiyim ben de, napıyosun ? Ne var ne yok, nasılsın ?
+Valla iyiyim işte, bildiğin gibi, iş güç falan filan, biraz akraba, biraz eş dost ziyaretleri, şu bu öyle işte…
-Ne güzel. Başka diyeceğin bir şey yok mu? Bunun dışında, nasılsın ?
+Kilo ile mi, sayı ile mi ?
-Nasıl yani ?
+Seni diyorum, kiloylamı veriyorlar, sayıyla mı ? İyiyim demem bir işe yaramıyorsa senin bildiğin bir şeyim var demektir. Gidicimiyim ?
-Yok canım, kalıcısın… Seni bana yazmışlar.
+Allah yazdıysa bozsun. Hem kim yazmış ?
-İçime doğdu…
+İnanmıyorum, aç bakıcam, soyun !
-Terbiyesiz…
+Yazılıya soktun, sözlüye aldın, yazgıda iyi çıkmış. Hani karne hediyem?
-Siz erkek milleti hepiniz aynısınız…
+Hadi canım hadi, bak şu kapıdan çıkınılıyo, sağa dönüp kaçınılıyo, güle güle… Yazılmışızmışmışyız. 112 nereseydi ??? Hatırlayamadım şimdi…

Evet arkadaşlar önsöz bölümünü geçiştirdik. Şimdi Başlıyorum; Sabah 8.00 gibi kalktım, sular donmuş olduğundan sizlere ömür, elimiz yüzümüz gazi attım kendimi dışarı. Anacığım bir sokak ötede oturur, görürüm işimi orada da desem, şans mı var bizde… Sonra dükkanı açtım. İş güç şu bu der iken, feys şeysinde takıldım biraz. Bazı arkadaşlara beğendim mührü vurdum, bazılarına yorum yaptım, bazılarını ise oku Allah oku, emme yasaklı olduğumdan sesimi çıkarmadan güzel paylaşımlarından ayrıldım. Şunu görmekten çok mutluyum ki, pek çok arkadaşımız kendilerini simgeleyen resimlerinde (Avatar ya da profil dememeye çalıştım ), Atatürk, vatanseverlik ve cumhuriyetimiz ile ilgili değerleri işlemektedirler. Bu kadar saldırı altında olduğumuz bir dönemde, bunun altını çizen arkadaşlarımızı, saygı ile selamlıyorum. Sosyal paylaşım mekanlarında ve dahi kişisel resmi sitelerimizde pek tabidir ki, pek çok konuya değinir iken, herşeyi de yukarıda sözüm ona giriş dediğim yerde yazdığım salataya çevirmemeliyiz. Duygu ve düşüncelerimizi paylaşacağımız gibi, ülkemiz gerçeklerinden de uzak durmamalıyız.
Efendim bu akşamlık bu kadar. Hepsi bu…

Parçayı beni feys şeysine yasaklayan faniye armağan ediyorum :))

Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. Her gün bir kez dışarı çıktım kırık bir bulutla yürüdüm, her gün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim. Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım. Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. Her gün bir kez “neredeyim” diye sordum kendime. Her gün bir kuzey kışı indi içime. Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım. Bir kez öfkelendim her gün bir kez sordum kendime neden bu kadar bağlandın. Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm. Belki de her şey. Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda. Minareleri her gün sabaha ezan sesleriyle ben açtım. Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım. Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı düşündüm. Güvercinleri yolculadım. Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm. Kitapları alt alta dergileri kıvırarak yan yana dizdim. Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü. Gördüğüm her “cümle” bana bir bıçak gibi battı, anlamadım. Her gün bir taş parçası söktüm içimden. Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. Her gün, gün bitiyor gece bitmiyor dedim. Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm. Ayrılık günlerini sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız diye sordum. Öfkeni unutma dedim kendime her gün, unutursan düşersin dedim. Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım. Her gün ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim. Her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde. Her gün sana içimden bir kez “sevgilim” diye seslendim. Her gün sana bir kez “zalim” diye seslendim. Her gün, yan yana oturup birbirine rikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim. Her gün “âh” ettim bir kere, bir kere o âh’ı geri aldım. Her gün “yol arkadaşım” dedim, kahırla kapladım sözlerimi. Her gün acını tattım. Her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime. Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. Başka bir şey vardı, başka bir şey; ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. Çile nedir, günah ne? Bana ne bunlardan. Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara. Karrrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaa.

Boş boş konuşalım mı ?
Bir soru yöneltme isteğinle dolduğunda insan binlercesini de ardı ardına dizebilir. Her cevap bir sorudur aslında. Sence ? Bak bir soru daha oluştu burada değil mi ? Bunun gibi… Sence ?

Dost, yolun yarısını geçeli epey bi vakit oldu. Asayişe karga tulumba götürülme vaktini de geçtik. Hani, eşkiyanın son sahnesini hatırla; Üç bin merminin üzerine bir ısrar vardı orada, en yüksek binanın en ucundan ay a bakar iken atlayabilme hesabı… Eşkiya tutturdu hesabını… Özgürlüğe kanat çırparken, karga tulumba olmadı. Ne dersin ?

Bir gün bunaldığında şunu da diyebilirsin ? Benden ne istiyorsun ? Sonra soruya karşılık şu cevabı alırsın; Kim, ben mi ? Sonra bir soru daha gelir, evet sen ? Sonra sen, senden ne isteyebilirim ki ? Dersin. Oysa ben cevap verecektim, bir karışıklık oldu burada, herşey birbirine karışırken aslında, buna ne dersin ? Ya da ben sarhoşum, bişey mi dedin sen ?

Çılgınca gülümsemek, bu kafa karışıklığında, yerini bırakırken, aman Tanrım lara, diyemez ve diyemedi ve cevap veremedi hem kafa karışıklığında, kadeh tokuşturmak lazım bu arada, zaman kazanmak ve açık olalım, açık konuş demek lazımken zihinlerde dolanan tatlı yalanlarda, yine bir soru gelir; Hımm hepsi bu mu? Hayır bu değil, peki nedir ?

Ne yaparsan yap, Ancak…

Daha az seviyorum seni
Giderek daha az
Unutur gibi seviyorum
Azala azala
Aramızdaki uzaklığın karanlığında
Geceler kısalıp,
Gündüzler uzuyor öyle olunca
Daha az seviyorum seni
Kendini iyileştiren bir yara gibi
Daha az
Ve zamanla
Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini
Uzak dağ kışlalarında
Görmüyoruz birbirimizi
Usul usul sis iniyor
Kopmuş yollara
Işığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda
Üzerini örtüyorum senin
Bir çığ gibi uyuyorsun rüyalarımda
Sevgilim sevgilim
Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
Nöbet kadar yalnızken
öğreneceksin bunu da
Artık daha az seviyorum seni
Unutur gibi, olur gibi daha az
Yeniden ödetiyorum kendime
Önce aşkın öğretemediğini
Kolay değildi
Yalnızca sevgilimi değil,
Evladımı da kaybettim ben
Kac acı birden imtihan etti beni
Bir tek gece vardır insanın hayatında
Ömür boyu sürer nöbeti
Bu da öyleydi,
İyi ol, sağ ol, uzak ol
Ama bir daha görme beni
Murathan Mungan